خانه / خشونت / سکوت همیشه نشانه نجابت نیست/ ثریا خلیق خیاوی

سکوت همیشه نشانه نجابت نیست/ ثریا خلیق خیاوی

انسان بزرگ است، احترام به انسان، احترام به ارزشهاست. احترام به انسان، بها دادن به دانایی و توانایی است. کاش بتوانیم لغت نامه جدیدی برای ارزش ها بنویسیم.
متاسفانه در جامعه، خیلی کلمات برعکس معنی شده است. غافل از این که کاربرد عملی واژه ها، در موقعیتهای گوناگون فرق می کند. در اینجا کودک آزاری و خشونتها ی آشکار و پنهان علیه انسانها وجود دارد. خشونت گاه ممکن است به شکل آسیب بدنی، گاه به شکل جنگ روانی، گاه به شکل گوشه و کنایه، گاه شکل یک نصیحت ناشیانه ،و گاه به شکل ناامید کردن افراد باشد.
و سکوت در مقابل آن فاجعه به بار می آورد و موجب سوءاستفاده شخص خشونت گر از موقعیت به وجود آمده می شود و جامعه را در آینده فلج می کند. چون فلج انسان، فلج جامعه را به همراه خواهد داشت.زنان و مردانی که ارزش نبینند، نمی توانند ارزشها را به فرزندان خود و جامعه منتقل کنند. البته در این میان کودکان آسیب پذیرتر از همه گروه ها هستند.
درست است که در مقابل نادان باید سکوت کرد، اما چنان که گفتیم کاربرد کلمه در موقعیتهای گوناگون فرق می کند و همیشه مساله آنقدر ساده نیست که از کنار آن به سادگی عبور کرد. گاهی سکوت در مقابل خشونت، علامت رضاست. وقتی در مقابل نادرستی، تهمت و خشونت، سکوت می کنی یعنی تایید کننده آنها هستی. در خشونت، سکوت نشان مرگ تدریجی است در درون خود. نشان سرکوب کردن تمام استعدادهایی است که خدا به انسان داده است. نشان پژمرد گی نشاط است در باور.
در جامعه ای زندگی می کنیم که سکوت را نشانه نجابت می دانند وحتی کار کسی را که با کلام و زبان و سخنان نسنجیده اعمال خشونت می کند، توجیه می کنند و می گویند: ببخش ، نادان است و نمی گویند نادان باید دانا شود!!!!
آیا زمان آن نرسیده است که از این تفکر جاهلانه دست برداریم و به کودکان و نوجوانان و زنان و مردان جامعه یاد دهیم که گاه سکوت در مقابل خشونت، خودکشی است؟
و گاه سکوت، همدست شدن با خشونتگر برای نابودی خود است. گاه، بعضی از والدین ،افتخار می کنند که کودکان از آنها می ترسند و این اشتباه است. کودکی که از پدر و مادر بترسد از بیگانگان بیشتر خواهد ترسید و اگر در مقابل خشونتی قرار بگیرد، از ترس پنهانکاری خواهد کرد.
به انسان ها باید به قدر ظرفیت خود احترام گذاشت. اگر سدی را یکباره باز کنی، سیل همه چیز را می برد.نباید اجازه داد که در جامعه، بعضی رفتارهای زشت و ناهنجار، به فرهنگ و هنجار تبدیل شود. در بیشتر کشورهای پیشرفته، تمام زنان و حتی زنان بزرگ و مشهور که همه دنیا، آنها را می شناسند؛ اگر کسی به هر شکل برایشان مزاحمت ایجاد کرد ، حتی اگر شخص مزاحم از افراد برجسته جامعه باشد؛ بلافاصله در تریبونها طرف را رسوا می کنند. اما متاسفانه خواهران و مادران مارا از زمانهای گذشته، با حرفهای سست و بیهوده فریب داده اند و سکوت را همیشه نشان نجابت دانسته اند. مادران و خواهرانی که اگر کسی مزاحمشان می شد، از ترس و یا به قول خودشان حفظ آبرو حرف نمی زدند و دنیایی تحقیر و ناراحتی را تحمل می کردند.
پس دخترم! مادرم! خواهرم! گاه فریاد را تمرین کن و به یاد بسپار که معنی “هیس ، دخترها حرف نمی زنند” دیگر در زمان ما کاربرد ندارد. گاه باید صدا را معنا کرد.
عزیز! گاه باید طوفان شد، خروشید و واقعیتها را برملا کرد…و سکوت همیشه نشان نجابت نیست.

 

این مطلب هم بخوانید

آیینه شکستن خطاست / رقیه کبیری

برای من واژه‌ی سوختن مفهومی انتزاعی نیست. به مدت سی‌سال تمام روزهای کاری من در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *